زمان ِ تا ابد خشکیده ام من
بازم در رفته ام از دست ِ تاریخ
ولی می برّد آخر از حسادت
زمانه، گردنم را بیخ تا بیخ 

این پست با احترام تقدیم می شود به خانم ِ فاطمه ی اختصاری ِعزیز که باعث شدن دوباره بعد
از چندین سال، مرتکب ِ جُرمی نابخشودنی شویم ! :

پشت هر در، فلسفه خوابیده است                  انتهای فلسفه در به دری ست
گر سَقط بازم نشی این بار هم                      از سقوط است که پریدن شدنی ست
                                              ■
شب / نَمی می بارد از چشمان ِ تو                از بخار ِ خنده ات که دیدنی ست
آرزو را غلت نزن در هَپَروت                    خواب ِ خوش تر، بیشتر پریدنی ست !
                                              ■
دلت از عشق ِ به من رَم کرده                     عشق ِ من مثل ِ ورم، خوابیدنی ست
حسرت ِ تشنّج ِ احساس ِ من                        ته ِ گور ِ عشق ِ ما، خاک شدنی ست
                                              ■
در سَرم معجونی از تناقضات                     در چشَم، سلول ها خاکستری ست ...
رسم و آیین ِ ادب در جای خود                    ولی الحق که عجب خرتوخری ست !

مردم  ! خدا رحمت كند اجدادتان را
ته مانده هاي يخ زده در يادتان را

آوار خواهد كرد مي دانم غروبي
يك زلزله اين خانه ی آبادتان را

بعد از وقوع حادثه خواهيد فهميد
تاثير ِ حرف ِ هر چه بادابادتان را

ديگر گلويي تا خروشيدن نداريد
وقتي كه طوفان مي مكد فريادتان را

تنديستان مي خواستم تنديس ...اما
آتش پراكند از درون اجسادتان را

بايد به عصر سنگ و آهن بازگرديد
در غارها پيدا كنيد اجدادتان را

غزلي از شاهين

دردم را دوباره تفسير كن !
بي صدا !
مثل هق هق ِ بغض هاي نشكسته ي من
مثل دندوني كه از لج ِ مردمان ِ بي نفس، قروچه اي مي خورد
مثل خوردن حق يك مرد هفت ساله در صف ِ نانوايي ... !

دردم را دوباره تفسير كن !
بي انتها‌ !
به وسعت تنهايي قلب ِ عاشق پيشگان
به وسعت سخاوت ِ دستان گوركنان
به وسعت تاريكي ِ‌ شب ِ شعر ِ من ... !

دردم را دوباره تفسير كن !
بي صبر !
مثل شوق كودك ِ باد به دست، به پرواز
مثل  ِ مثل  ِ ... شایدم
مثل من، مني كه هر لحظه در پي دردي تازه ام ...‌ !

پشت دیوار ِ چشمان ِ از غم پوسیده ات، پی اعدام ِ صدای خویش می گردم
لیک نمی دانم، کی قرار است این کفن ِ سیاه ِ مُهر شده به تَنَت، مرگ ِ بی صدایت را به یادت آورد
تو گویی که انگار قرار نیست، سنگ چین ِ این حبس گاه، گاه اندک تکانی بخورد !

و باز مردی بی دلیل، برای تو قصه ی هزار و یک شب می خواند
و تو بی خبر از حضورت، چون تک ستاره ای می رقصی در این یک شب ِ بی انتها ... !

ولی بگذار بگویمت که قصه چیست !
قصه، راز ِ بی صداقتی ِ توست
قصه، قصه ی جور ِ بی جهالت ِ توست
قصه، آه که قصه، قصه ی من نیست
که باور کن، قصه، قصه ی باور ِ دستای توست ... !

لالا لالا يه عمره، سرد ِ سردم مثل مرده
روز به زیر ِ دار ِ بودن، شب شبح ها را شمرده

كنج دنجي، سايه ام‌!
   باز از قلم افتاده ام
     در آرزويي مانده ام

كين بي ثمر شعر ِ سحر
     كِي بينمش آويخته سر
          بر درختي سوخته‌!

هيبت هيأت مبين           (مردمان تن سپرده !‌)
لحظه اي آسوده باش      از زنده باش و باشه مرده

دیرینه عادت را بکُش
تن خزیدن تا رسیدن را بکُش
ترس و لرز ِ گم شدن در خویش را
بی عصای سایه ها جانانه کُش ... !

هنوزم از دور
نجواي ترحم آميزَش را مي شنوم
كه آهنگ فراموشي گذشته را در گوشم زمزمه مي كند

ليك آينده چه داند
كه مردابيست
بي خبر از حس يك قطره ی بي مقصد

من همونم كه
مزه ی ترش و شيرين سرنوشت
نمي سازد به كامش
كه تلخ آب ِ زندگي
برده ز يادش
مزه ي هر سرگذشت و سرنوشت بي جوابش

من همونم كه
واسه رهايي از هجوم سايه ها
دارد هوس ايمان !
ايمان به لحظه لحظه هاي رفتنش
رفتنش، گفتنش، نرسيدنش ... !